Τιμωρία: ο εγγυημένος τρόπος να «χάσουμε την επαφή» με τα παιδιά μας

0
4404
- Διαφήμιση -

Γιατί τόσοι και τόσοι γονείς έχουν την ανάγκη να τιμωρήσουν τα παιδιά τους για να επιβληθούν ή να μην χάσουν τον έλεγχο;

Τι θα συμβεί αν προσπαθήσουν να συζητήσουν αντί να καταλήξουν στη χρήση της τιμωρίας που είναι σε θέση να επιβάλουν μόνο και μόνο επειδή βρίσκονται σε μία θέση ισχύος;

Τελικά είναι όντως σε θέση ισχύος και εξουσίας οι γονείς ή νιώθουν αδύναμοι μπροστά στα παιδιά τους και τείνουν να χρησιμοποιούν ψυχολογική, συναισθηματική ή και σωματική βία;

Παρά την πληθώρα πληροφοριών λόγω του διαδικτύου σχετικά με τις ανεξίτηλες συνέπειες στον ψυχισμό των παιδιών των παραπάνω μεθόδων και την ύπαρξη – εναλλακτικών της τιμωρίας – μεθόδων αλληλεπίδρασης με τα παιδιά, το επιχείρημα «Κι εμείς που φάγαμε ξύλο, τι πάθαμε;» καλά κρατεί στον κόσμο των γονέων.

Timoria-o-eggyimenos-tropos-na-xasoume-tin-epafi-me-ta-paidia-mas-icon1

Η επιβολή της τιμωρίας δεν κάνει τα παιδιά να σέβονται τον γονέα και τις ανάγκες του, αντιθέτως τα κάνει να φοβούνται τον γονέα και τις συνέπειες από την επιβολή της τιμωρίας. Έτσι, θα υπακούσουν στις «εντολές» των γονέων από φόβο για την τιμωρία που δυνητικά θα υποστούν ή θα βρουν τρόπο να κάνουν αυτό που θέλουν χωρίς να γίνει αντιληπτό από τους γονείς τους. Εν τέλει, οι τιμωρίες που επιβάλλονται συνεχώς και για καιρό θα απωλέσουν την «αποτελεσματικότητα» τους και δεν θα συνιστούν πια καμία απειλή για τα ίδια τα παιδιά ενώ δεν θα τα επηρεάζουν στον τρόπο που θα κινούνται και συμπεριφέρονται.

- Διαφήμιση -

Ας φανταστούμε τον εαυτό μας στη θέση των παιδιών μας π.χ. στο χώρο της εργασίας μας, αν κάθε φορά που κάνουμε κάτι λάθος, έρχεται ο ανώτερός μας και μας απομονώνει σε ένα δωμάτιο ή μας χτυπά ή μας τρομοκρατεί με φωνές, ποιες οι πιθανότητες να μάθουμε πώς μπορούμε να επανορθώσουμε ή να μην ξανακάνουμε το ίδιο λάθος; Αυτό που έχουμε ανάγκη, όπως και τα παιδιά, είναι να δεχτούμε από το άλλο άτομο σεβασμό, εμπιστοσύνη στις ικανότητές μας, καθοδήγηση και συζήτηση για το τι μάς απασχολεί και τι μπορεί να γίνει διαφορετικά την επόμενη φορά.

Η επαφή και η ειλικρινής επικοινωνία συνιστούν θεμέλιους λίθους στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, οι πράξεις μας που συμβαδίζουν με τα λόγια μας είναι το πρώτο παράδειγμα συμπεριφοράς που δέχονται τα παιδιά μας και μέσα από αυτό μαθαίνουν. Τα παιδιά μας είναι ο καθρέφτης μας, οπότε αν δεν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε, χρειάζεται να αναλογιστούμε τι πρέπει εμείς να αλλάξουμε στον τρόπο που λειτουργούμε και συμπεριφερόμαστε και όχι πώς θα «διορθώσουμε» τα παιδιά μας με τιμωρίες και χειρισμούς.

Τα παιδιά δεν είναι μαριονέτες που με βάση τον «κατάλληλο» χειρισμό από μέρους μας θα μάθουν να συμπεριφέρονται «σωστά» και θα εξελίσσονται παράλληλα με τις προσδοκίες μας, και αυτά·είναι άνθρωποι που χρειάζονται από τους γύρω τους αυθεντική συμπεριφορά και σεβασμό, έτσι ώστε να αντιλαμβάνονται ότι οι πράξεις τους επηρεάζουν τους άλλους και έχουν συνέπειες είτε στον εαυτό τους είτε στο περιβάλλον τους, ακολουθώντας παράλληλα τον ξεχωριστό δρόμο εξέλιξης και ανάπτυξή τους.

Νίκη Λιώτη
Ψυχολόγος, Συστημική – Οικογενειακή Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία

NikiLiot-Web-logoi

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΟδηγίες προς τους εκπαιδευτικούς για μαθητές με ΔΕΠ/Υ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής / Υπερκινητικότητας)
Επόμενο άρθροΦοιτητές ΝΑΙ – Πεινασμένοι ΟΧΙ!
Νίκη Λιώτη
Η Νίκη Λιώτη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εξειδικεύεται στην Ειδική Αγωγή και στη Δραματοθεραπεία. Έχει πραγματοποιήσει την πρακτική της άσκηση στην Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων "ΑΡΣΙΣ" - Υπηρεσία Υποστήριξης Ευπαθών Ομάδων. Έχει εργαστεί εθελοντικά στους εξής φορείς: 1. Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων "ΑΡΣΙΣ" Κέντρο Υποστήριξης Νέων: συμμετοχή σε δραστηριότητες απασχόλησης των παιδιών - ενισχυτική διδασκαλία - ψυχολογική στήριξη των παιδιών 2. Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων "ΑΡΣΙΣ" Ξενώνας Ασυνόδευτων Ανηλίκων: διδασκαλία ελληνικών στους μετανάστες - συναισθηματική υποστήριξη και συζήτηση με τους ασυνόδευτους ανήλικους 3. "Αχτίδα" Σύλλογος Αρωγής Συλλόγου Γονέων και Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Β. Ελλάδος: παροχή βοήθειας στα αυτιστικά παιδιά για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων μάθησης και δεξιοτήτων αυτοβοήθειας, το κοινωνικό παιχνίδι, τη λεκτική συμπεριφορά και τις γνωστικές παρεμβάσεις. Αυτή τη στιγμή εργάζεται ως ψυχολόγος σε έναν παιδικό σταθμό στον οποίο έχει τις εξής αρμοδιότητες: 1. Παρατήρηση των παιδιών και αλληλεπίδραση μαζί τους 2. Εντοπισμός των προβλημάτων και των δυσλειτουργικών συμπεριφορών των παιδιών και προσπάθεια αντιμετώπισής τους 3. Μουσικοχορευτική αγωγή με στόχο να πειραματιστούν τα παιδιά μέσα από την κίνηση, να έρθουν σε επαφή με το σώμα τους, να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους και να εκφραστούν μέσα από τα διαφορετικά είδη μουσικής και χορού. 4. Θεατρικό - Παιδαγωγικό Παιχνίδι που δομείται γύρω από ποικίλα θέματα (διαφορετικότητα, αναγνώριση και έκφραση των συναισθημάτων, θετικός τρόπος σκέψης κ.ά.) και περιλαμβάνει δραστηριότητες, όπως μίμηση, παντομίμα, παιχνίδι ρόλων, αυτοσχεδιασμός κ.ά. Ακόμη, αναλαμβάνει τη φύλαξη ή/ και τη διδασκαλία παιδιών με ή χωρίς μαθησιακές δυσκολίες. Επίσης, συντονίζει ομάδες γονέων στον Παιδότοπο Play All, στον Παιδικό Σταθμό Fairyland στο Ωραιόκαστρο και στη Δημοτική Βιβλιοθήκη του δήμου Ωραιοκάστρου. Με τη βοήθεια συνεργάτη, αναλαμβάνει τη διεξαγωγή θεατρικού παιχνιδιού σε παιδικούς σταθμούς, δημοτικά σχολεία και παιδότοπους με θεματολογία που αφορά τη διαφορετικότητα, τη συναισθηματική αγωγή, τη συγχώρεση, την κατανόηση, το θετικό τρόπο σκέψης κ.ά. Αρθρογραφεί εθελοντικά για τα διαδικτυακά περιοδικά e-goneis.gr και kidsgo.com.cy. Παράλληλα, παρακολουθεί σεμινάρια, συνέδρια και ημερίδες σχετικά με τα νέα δεδομένα στο χώρο της ψυχικής υγείας και της ειδικής αγωγής.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here