10 πράγματα που κάνουμε λάθος ως γονείς

0
16557
gonika lathoi-paidia
- Διαφήμιση -

Ας το παραδεχτούμε, η ανατροφή των παιδιών από όλους εμάς τους γονείς είναι μια δύσκολη απαιτητική «δουλειά» χωρίς ωράριο! Και τα ερωτήματα είναι πάντα πολλά! Πώς να είσαι καλύτερος, πώς να μεγαλώσεις σωστές αυτόνομες και δυνατές προσωπικότητες.

Εκτός από μια καθημερινή ασταμάτητη εργασία είναι και ένας αγώνας εξουσίας, όπου κάθε λέξη που λέμε μπορεί να στραφεί εναντίον μας!

Ας δούμε λοιπόν τα κοινά λάθη που κάνουμε όλοι:

1) Πρώτο και από τα πιο σημαντικά είναι η παραμέληση των συναισθημάτων. Αντί να αναγνωρίζουμε τον πόνο ή την απογοήτευση που νιώθει το παιδί μας, τείνουμε να την ελαχιστοποιούμε και να αντιδρούμε σαν να μην είναι τίποτα, να μην υπάρχει πόνος ή κλάμα, σαν να μην πειράζει, όταν στην πραγματικότητα πειράζει και πειράζει πάρα πολύ μάλιστα!

Αυτό δείχνει στο παιδί ότι τα συναισθήματά του δεν μας ενοχλούν και δεν θα πρέπει να ενοχλούν και τον ίδιο, κάτι που ίσως στο μέλλον μπορεί να δημιουργήσει θέματα αυτοπεποίθησης και κατάθλιψης. Και ναι, μια πολύ μικρή «ακίνδυνη» μικρή φράση που χρησιμοποιούμε καθημερινά δεν είναι τόσο ακίνδυνη στο τέλος.

Αντ’ αυτού, θα πρέπει να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα και να διδάσκουμε στο παιδί μας τους τρόπους να τα αντιμετωπίσει. Είναι καλύτερο να του πούμε, καταλαβαίνω ότι πονάει, και θα βρούμε μαζί τρόπους να το αντιμετωπίσουμε.

- Διαφήμιση -

2) Λέμε ψέματα στα παιδιά μας για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές και τα ξεσπάσματα. Διαβάστε εδώ γιατί ένα μικρό ψέμα δεν είναι τόσο καλό όσο πιστεύουμε ότι είναι.

3) Δεν τηρούμε τα λόγια μας… Και αυτό έχει να κάνει τόσο με τις υποσχέσεις όσο και με τα όρια. Εάν υποσχεθήκαμε ότι θα υπάρξουν ορισμένες συνέπειες λόγω της συμπεριφοράς του, θα πρέπει είτε να τηρήσουμε κάθε που είπαμε είτε καλύτερα να μην το αναφέρουμε ποτέ. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τις υποσχέσεις, αν βλέπουμε ότι δεν είμαστε 100% σίγουροι ότι θα εκπληρώσουμε την υπόσχεση, καλύτερα να μην το υποσχεθούμε πιστεύοντας ότι το παιδί μας θα το ξεχάσει. Τα λόγια μας πρέπει να είναι συμβόλαιο έτσι ώστε το παιδί μας να διδαχθεί την σημασία του να λες κάτι και να το πράττεις.

4) Φωνάζουμε για να ακουστούμε. Αυξάνουμε την ένταση της φωνή μας είτε γιατί είμαστε θυμωμένοι είτε επειδή θέλουμε να μας ακούσουν. Δυστυχώς, αυτό που πραγματικά μεταδίδουμε είναι μια απειλή και διδάσκουμε στο παιδί μας να φωνάζει και αυτό προς εμάς! Αντί να φωνάζουμε στα παιδιά μας από ένα άλλο δωμάτιο, οι ψυχολόγοι προτείνουν να περπατήσουμε προς το μέρος τους, να τραβήξουμε την προσοχή τους και να μιλήσουμε μαζί τους πρόσωπο με πρόσωπο. Τα μικρά παιδιά τείνουν να είναι εντελώς απορροφημένα με το αντικείμενο που ασχολούνται αυτή τη στιγμή, έτσι ώστε το σύστημά τους απλά δεν μας ακούει. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο θα πρέπει να τους μιλάμε με μια ήπια φωνή και την φυσική επαφή με τα μάτια.

5) Παρεμβαίνουμε πάρα πολύ στις δραστηριότητές τους (γνωστό και ως γονεϊκό ελικόπτερο). Πόσο συχνά βλέπουμε τους εαυτούς μας ή άλλους γονείς πχ. σε μια παιδική χαρά, να μην δίνουν στα παιδιά τους την ευκαιρία να εξερευνήσουν και να παίξουν από μόνα τους;

Είμαστε είτε υπερβολικά προστατευτικοί είτε υπέρ-παρεμβατικοί με δραστηριότητες που βρίσκουμε διασκεδαστικές και σωστές για τα παιδιά μας, χωρίς να τα αφήνουμε να ανακαλύψουν και να παίξουν με αυτό που πραγματικά θέλουν.

Το ανεξάρτητο παιχνίδι είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι της ανάπτυξης κάθε ατόμου. Επιτρέποντάς του να συμβεί, υποστηρίζουμε την εξέλιξη ενός ανεξάρτητου ατόμου και δείχνουμε στα παιδιά μας ότι τους έχουμε εμπιστοσύνη και τα σεβόμαστε.

Και βεβαίως!!!! Αν το παιδί μας θελήσει, και μας προσκαλέσει να παίξουμε μαζί του, δεν θα πρέπει να χάσουμε αυτή την ευκαιρία γιατί θα περάσουμε έναν πολύ καλό, εποικοδομητικό χρόνο μαζί του, που βοηθάει στη δημιουργία μιας δυνατής σχέσης εμπιστοσύνης και χαλάρωσης! SOS! Πολύ σημαντικό θα είναι να ακολουθήσουμε αυτά που μας προτείνει στο παιχνίδι και όχι να του επιβάλουμε το πώς θα το παίξουμε! Αυτό μας προσκάλεσε, μην το ξεχνάμε!

6) Βάζουμε ταμπέλες, ονομάζουμε, εκφράζουμε το θυμό μας, την κούραση μας, την απασχολησιμότητά μας ή την απογοήτευσή μας με εντελώς ακατάλληλο τρόπο.

Παραδείγματα:

  • Ωχ Νίκο, γιατί είσαι τόσο τεμπέλης; Γιατί δεν μπορείς να πας και να πάρεις το μπουκάλι με το νερό μόνο σου; Η μαμά είναι τόσο κουρασμένη να τρέχει από πίσω σου όλη την ημέρα. Δεν μπορώ να το κάνω άλλο!
  • Σταμάτα! Είμαι στο τηλέφωνο και με ενοχλείς!
  • Τι είσαι κουφός; Στο είπα 100 φορές!
  • Πως μπορείς να είσαι τόσο χαζούλης; Το γυάλινο ποτήρι θα σπάσει εάν το ρίξεις κάτω!

κ.ο.κ.

Ποτέ δεν θα μιλούσαμε σε έναν ενήλικα ή έφηβο που σεβόμαστε, με αυτό τον τρόπο. Οπότε γιατί να μιλήσουμε στον μικρό μας θησαυρό; Θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας με σεβασμό και καλοσύνη. Διαφορετικά δεν θα πρέπει να περιμένουμε ότι και τα ίδια θα μας συμπεριφερθούν διαφορετικά.

Τα παιδιά συνηθίζουν να αντιγράφουν τις συμπεριφορές των γονιών τους. Αντί να τους φωνάξουμε, μπορούμε ευγενικά να τους πούμε ότι δεν είναι σωστό να διακόπτουν όταν μιλάμε στο τηλέφωνο και μόλις τελειώσουμε θα το συζητήσουμε. Να τους δείξουμε ότι απογοητευτήκαμε που έσπασε το ποτήρι, με ευγενικό τρόπο, και να τους εξηγήσουμε γιατί συνέβη.

ti kanoume lathos os goneis

7) Συγκρίνουμε τα παιδιά μας με άλλους και πιστεύουμε ότι είναι ένα ισχυρό εργαλείο που μπορούμε πάντα να χρησιμοποιήσουμε:

  • Όχι, μην συμπεριφέρεσαι έτσι, δες τους υπόλοιπους! Όλοι κάθονται, βλέπεις κανένα να τρέχει;
  • Βλέπεις τι καλό κορίτσι είναι η Ειρήνη; Δεν φοράει πάνες και τρώει μόνη της. Πρέπει και εσύ να το κάνεις!
  • Κοίτα πως ακούει ο Κώστας τους γονείς του! Εσύ γιατί δεν ακούς;

Συγκρίνοντας το παιδί μας με άλλα παιδιά ή δείχνοντας του πόσο σημαντικό είναι τι θα πούνε οι άλλοι για αυτό, μεταδίδουμε το μήνυμα ότι δεν πιστεύουμε στο ίδιο και οι άλλοι είναι καλύτεροι. Έχουμε ποτέ σκεφθεί ότι μεγαλώνοντας μπορεί να αντιγράψει συμπεριφορές και συνήθειες από τρίτους, επειδή θα πιστεύει ότι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα, που τελικά να μπορεί να είναι πολύ λάθος και επικίνδυνες;

Είναι σημαντικό να λέμε την άποψη μας αλλά και να ακούμε την άποψη και τους λόγους που το παιδί μας θέλει κάτι ή συμπεριφέρεται με κάποιο τρόπο που δεν μας αρέσει.

8) Περιμένουμε πάρα πολλά από τα συναισθήματα του παιδιού μας! Περιμένουμε να μην απογοητευτεί εάν χάσει το αγαπημένο του παιχνίδι, να μην κλάψει επειδή φεύγουμε από το σπίτι κτλ.

Η «συναισθηματική εξυπνάδα» αναπτύσσεται στους ανθρώπους με τα χρόνια. Μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί μας να αντιληφθεί τα συναισθήματα του και να τα αντιμετωπίσει. Δεν μπορούμε να επιμένουμε να συμπεριφερθεί ως ενήλικας, γιατί απλά δεν είναι. Είναι ένα μικρό παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο καθημερινά.

9) Κάνουμε συνέχεια πράγματα για αυτά και δεν τα αφήνουμε να κάνουνε λάθη και να μάθουν από τα λάθη τους. Όπως και στον αριθμό 5 παραπάνω. Συνέχεια τα σταματάμε από το να ανακαλύψουν το κόσμο από μόνα τους να μάθουν μέσω της εμπειρίας. Πολλές φορές είναι πολύ έξυπνο να κάτσουμε στην άκρη και να τα παρατηρήσουμε. Να παραμείνουμε αόρατοι θεατές όσο μαθαίνουν από μόνα τους και βεβαίως να επέμβουμε εάν κάτι επικίνδυνο πάει να συμβεί!

10) Τα τοποθετούμε στο επίκεντρο της προσοχής και του κόσμου μας. Όσο αμφιλεγόμενο και αν ακούγεται, είναι εντελώς λάθος να τοποθετήσουμε το παιδί μας στο κέντρο της οικογένειας και παρακάτω θα διαβάσετε το λόγο:

  • Όταν το παιδί γεννιέται εισέρχεται σε μια οικογένεια με παραδόσεις, κανόνες και τρόπο ζωής, οπότε θα πρέπει να υιοθετήσει τα «οικογενειακά έθιμα». Τοποθετώντας τα ενδιαφέροντα του παιδιού πάνω από τα δικά σας και εκείνα της οικογένειας είναι υπερβολικά ασυνείδητο για το ίδιο. Το γεγονός ότι όλα γίνονται εξαιτίας του και περιστρέφονται γύρω του είναι πάρα πολύ δύσκολο και «μεγάλο» για να το χειριστεί το μικρό του μυαλουδάκι και η ψυχούλα του.
  • Εάν η οικογένειά σας είναι ευτυχισμένη ως σύνολο, κάθε μέλος της οικογένειας είναι και ικανοποιημένο ως άτομο. Η οικογένεια πρέπει να ζει αρμονικά, θέτοντας τα αμοιβαία συμφέροντα πάνω από τα προσωπικά. Και αν οι γονείς είναι ευτυχισμένοι και ζουν αρμονικά, μεταδίδουν την ευτυχία τους ως ένα δώρο στα παιδιά τους, που μαθαίνουν επίσης να συνυπάρχουν, να υπακούν στους οικογενειακούς κανόνες και συμβάλλουν στην ευημερία όλων. Ο καθηγητής γνωστικής συμπεριφοράς Judith S. Beck λέει: «Οι γονείς δεν χρειάζεται και δεν πρέπει να θυσιάζουν τις ανάγκες τους (και μερικές από τις επιθυμίες τους) για χάρη των παιδιών τους. Θα πρέπει να είναι σε θέση να λαμβάνουν αποφάσεις βάσει του τι είναι καλό για τα μέλη της οικογένειας, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων και του τι είναι καλό για την οικογένεια στο σύνολό της».
  • Οι ερευνητές αναφέρουν ότι οι μητέρες που πιστεύουν ότι πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους μόνο για τα παιδιά τους, έχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες να είναι καταθλιπτικές, να νιώθουν κενό και δυσαρεστημένες.
  • Παιδιά που μεγαλώνουν σε περιβάλλον που όλα περιφέρονται γύρω από αυτά δεν θα είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν τον κόσμο έξω από το οικογενειακό περιβάλλον, όπου θα πρέπει να ακολουθήσουν την κοινωνία και να γίνουν μέλος της. Είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπίσουν ένα κόσμο που δεν θα νοιάζεται όταν έχουν συνηθίσει να είναι αυτά ο κόσμος όλος.

Επομένως, για να μεγαλώσουμε παιδιά ευτυχισμένα και έτοιμα για την πραγματική ζωή, θα πρέπει να τα αναθρέφουμε ως ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι γονείς, να ακολουθήσουν κανόνες, να γνωρίσουν τα όρια και να μάθουν πώς να συνεργαστούν με τους άλλους.

Πηγή: www.readyforbaby.gr
readyforbaby site-logo

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here