«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι και με προσκαλεί· ψυχή, και με προσμένει» – Κωστής Παλαμάς

0
568

Διαφήμιση

Μένουμε σπίτι σημαίνει συμφιλιωνόμαστε με τον εαυτό μας. Σημαίνει νιώθουμε ευγνωμοσύνη με ό,τι κι αν έχουμε. Μια κούτα, ένα καφάσι, ένα υπόστεγο, τέσσερις τοίχους που μοιάζουν φυλακή, τέσσερις τοίχους που μοιάζουν με παράδεισο. Νιώθουμε ευγνωμοσύνη για αυτά τα λίγα ή τα πολλά που έχουμε και προσπαθούμε να ανταποδώσουμε στους ανθρώπους που μας τα έδωσαν ή στον ίδιο μας τον εαυτό που δούλεψε σκληρά για αυτά.

Αν συμφιλιωθούμε με εμάς, τότε είμαστε ένα βήμα πιο κοντά ώστε να αγγίξουμε το διπλανό μας. Αν όμως ο διπλανός μας δεν το έχει τόσο ανάγκη, μπορούμε να βοηθήσουμε τον πιο μακριά. Βοηθάω τον συνάνθρωπό μου σημαίνει εξελίσσομαι ο ίδιος.

Αυτή η αλληλεπίδραση είναι η κινητήριος δύναμη του κόσμου τούτου. Ό,τι δίνεις παίρνεις λένε, μα κι ό,τι παίρνεις δίνεις. Η είσοδος του σπιτιού μας είναι κι η έξοδος, και το ανάποδο, και παράλληλα, και αμφίδρομα.

Το σπίτι μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κι ένα σημείο μηδέν. Το αρχηγείο μας, όπως θα λέγαμε μικροί ή η κρυψώνα μας. Η βάση μας, όπως θα λέγαμε μεγαλώνοντας, ή η οικεία ή το οίκημα μεγαλώνοντας ακόμα πιο πολύ.

Όπως και να πεις το σπίτι σου, είναι ο χώρος σου, ο δικός σου προσωπικός χώρος με τη δικιά σου διακόσμηση και το δικό σου προσωπικό γούστο. Είναι μια κατευθυντήριος γραμμή που σε οδηγεί να πράξεις με σύνεση και σε ωθεί παράλληλα να γίνεις καλύτερος.

«Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι και με προσκαλεί· ψυχή, και με προσμένει», είχε γράψε το 1919 ο Κωστής Παλαμάς.

Βέβαια, τότε οι άνθρωποι ζούσαν σε καιρό πολέμου και με λιγότερα, πολύ λιγότερα μέσα και κατάφεραν όχι μόνο να ορθοποδήσουν, αλλά κατάφεραν να ασχοληθούν έμπρακτα με την ποίηση, τη λογοτεχνία, το θέατρο, κατάφεραν να μας γεννήσουν, κατάφεραν να μας μεγαλώσουν και να είμαστε έτσι όπως είμαστε τώρα. Για εκείνους τότε δεν υπήρχε εγκλεισμός, αλλά μια φυσική συνθήκη. Εμείς για εκείνους τι μπορούμε να κάνουμε;

Σίγουρα είναι ένα αξιομνημόνευτο γεγονός που μακάρι να είναι το τελευταίο που θα έρθει στον πλανήτη, αλλά πάντα υπήρχαν και ίσως θα υπάρχουν πανδημίες μασκαρεμένες πίσω από χρώματα σημαιών, από προσωπεία ανθρώπων, από αλγόριθμους κοινωνικών δικτύων και πάνω κάτω όλα στο βωμό του χρήματος.

Διαφήμιση

Ωστόσο, τώρα, ο κάθε ένας οφείλει να κάνει το μέρτικό του, να κάνει το πόστο του όσο τον δυνατόν καλύτερα γίνεται, είναι επιτακτικό και αναγκαίο. Γίνε μια ηλιαχτίδα σε ένα μαύρο ουρανό.

Υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα για να ασχοληθούμε, ένα βιβλίο, μία ταινία, διάλογος με τον άνθρωπό μας, το internet και οι καλές πλευρές του, μια βίντεο κλήση με φίλους που έχουμε καιρό να δούμε, το project που δεν ξεκινήσαμε ποτέ.
Ένα εφαλτήριο προσωπικών στόχων και ενδυνάμωση διαπροσωπικών σχέσεων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η εποχή που ζούμε. Με λιγότερες εξόδους, ίσως και με λιγότερα χρήματα, αλλά με περισσότερη αγάπη.

Συγγραφέας Γιώργος Ιατρίδης

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1988. Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια στιχουργικής στο Μικρό Πολυτεχνείο και δημιουργικής γραφής στο Ε.ΚΕ.ΒΙ. Ασχολούμαι με τα περισσότερα είδη λογοτεχνίας και ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία. Αρθρογραφώ στον ηλεκτρονικό Τύπο, κυρίως όμως στο δικό μου blog. Ακόμα, τον Ιανουάριο του 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο, με τίτλο “Το φαινόμενο της πεταλούδας”. Τέλος, είμαι δημιουργός του Inner, ενός πρωτότυπου site που συνδυάζει το blogging με τη δικτύωση.

iatridis.gr

Πηγή: enallaktikidrasi.com
enallaktikidrasi site-logo

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here