Το βιβλίο που θα ήθελες να είχαν διαβάσει οι γονείς σου

0
178

Διαφήμιση

Μερικά στοιχεία για το βιβλίο:

Συγγραφέας: Philippa Perry
ISBN: 978-960-605-952-0
Ξενόγλωσσος Τίτλος: The book you wish your parents had read
Μεταφραστής: Ιωάννα Παπαγεωργίου
Ημερομηνία έκδοσης: 22/01/2020
Αριθμός σελίδων: 352
Χώρα προέλευσης: Ηνωμένο Βασίλειο
Κατηγορία: PARENTING & FAMILY
Εκδότης: Διόπτρα

Σύμφωνα με την συγγραφέα Philippa Perry:

«Αυτό το βιβλίο δεν είναι ένας πρακτικός οδηγός για γονείς. Δεν πρόκειται να βρείτε στις σελίδες του λεπτομερείς συμβουλές για τη μετάβαση από την πάνα στο γιογιό ή για τον απογαλακτισμό.

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με τον τρόπο που δημιουργούμε σχέσεις με τα παιδιά μας, με τα προβλήματα που μας εμποδίζουν να επικοινωνούμε μαζί τους και με το πώς μπορούμε να κάνουμε αυτή την επικοινωνία καλύτερη.

Αν αναζητάτε κόλπα και έξυπνες συμβουλές που θα σας βοηθήσουν στον ρόλο του γονιού, ίσως απογοητευτείτε. Πιθανόν το βιβλίο αυτό να σας δυσαρεστήσει, μπορεί ακόμα και να σας θυμώσει, σίγουρα όμως θα σας κάνει καλύτερους γονείς. Ουσιαστικά έγραψα το βιβλίο που θα ήθελα να έχω διαβάσει ως νέος γονιός και το βιβλίο που θα ήθελα να είχαν διαβάσει οι γονείς μου.»

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Κάθε γονιός θέλει δύο βασικά πράγματα:

  1. Να είναι το παιδί του ευτυχισμένο και
  2. Να μην τα θαλασσώσει με την ανατροφή του.

Διαφήμιση

Πώς επιτυγχάνονται όμως αυτά;

Σε αυτό το καθηλωτικό, έξυπνο και με χιούμορ βιβλίο, η αναγνωρισμένη ψυχοθεραπεύτρια Philippa Perry εξηγεί πώς χτίζονται ισχυροί δεσμοί αγάπης με τα παιδιά μας και πώς αυτοί οι δεσμοί προάγουν την πνευματική και ψυχική υγεία τους τόσο στην παιδική όσο και στη μετέπειτα ζωή τους.

Αντί να καταστρώσει το «τέλειο» πλάνο ανατροφής, μας προσφέρει μια πλήρη εικόνα των στοιχείων που οδηγούν στη βέλτιστη σχέση γονέα-παιδιού. Με αυτό το φρέσκο και χωρίς επικριτική διάθεση βιβλίο μάς βοηθάει:

  • Να καταλάβουμε πώς ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει και το ψυχολογικό μας υπόβαθρο επηρεάζουν την ανατροφή των παιδιών μας
  • Να αποδεχτούμε τα λάθη μας και να μάθουμε τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτά
  • Να σπάσουμε τα αρνητικά, επαναλαμβανόμενα μοτίβα ανατροφής
  • Να διαχειριστούμε τόσο τα δικά μας συναισθήματα όσο και του παιδιού μας
  • Να αντιληφθούμε τι μηνύματα περνούν οι διαφορετικές συμπεριφορές.

Mε εύστοχες και σοφές συμβουλές, είναι το βιβλίο που κάθε γονιός θα θέλει να διαβάσει και κάθε παιδί θα εύχεται να είχαν διαβάσει οι γονείς του!

Απόσπασμα από το βιβλίο…

Το παρελθόν μας επιστρέφει και μας εκδικείται – τόσο εμάς όσο και τα παιδιά μας

Ένα παιδί χρειάζεται ζεστασιά και αποδοχή, σωματική επαφή, τη φυσική σας παρουσία, αγάπη αλλά και όρια, κατανόηση, παιχνίδι με παιδιά και ενηλίκους, παρηγοριά όταν νιώθει απειλή ή δυσφορία, και φυσικά τον χρόνο και την προσοχή σας. Απλό δεν ακούγεται; Επομένως αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να τελειώσει εδώ. Κι όμως, δεν είναι καθόλου απλό. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μας εμποδίζουν να κάνουμε όλα τα παραπάνω και συνοψίζονται σε μία λέξη: ζωή. Η δουλειά, τα απρόοπτα, τα χρήματα, το σχολείο, η έλλειψη χρόνου, οι αυξημένες υποχρεώσεις… η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Αυτό όμως που περισσότερο από καθετί άλλο μπαίνει ανάμεσα σε εμάς και το παιδί μας είναι αυτό που εισπράξαμε εμείς όταν ήμαστε βρέφη και παιδιά. Αν δεν εξετάσουμε τον τρόπο που μεγαλώσαμε και την κληρονομιά που λάβαμε από τους γονείς μας, είναι σίγουρο ότι το παρελθόν θα επιστρέψει και θα μας εκδικηθεί. Πόσες φορές δεν έχετε ανοίξει το στόμα σας να μιλήσετε και συνειδητοποιείτε ότι ακούτε τα λόγια της μητέρας σας;

Φυσικά, αν αυτά τα λόγια σάς έκαναν να νιώθετε αποδοχή, αγάπη και ασφάλεια ως παιδί, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Αλλά πολύ συχνά είναι λόγια και εκφράσεις που σας έκαναν να νιώθετε το ακριβώς αντίθετο.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να μάθουμε πώς να αναδιαμορφώσουμε τη σύνδεση με το παρελθόν και αυτό κατά συνέπεια θα βελτιώσει τη ζωή των παιδιών μας αλλά και των δικών τους παιδιών αργότερα. Μπορείτε να αρχίσετε αμέσως. Δεν χρειάζεται να κάνετε όσα έκαναν σε εσάς οι γονείς σας. Απλώς απορρίψτε όλα όσα πιστεύετε ότι δεν σας βοήθησαν. Αν είστε ήδη γονιός ή πρόκειται να αποκτήσετε το πρώτο σας παιδί, θα ήταν χρήσιμο να ρίξετε μια ματιά σε όλες εκείνες τις «αποσκευές» που κουβαλάτε από το παρελθόν σας, να ξαναθυμηθείτε την παιδική σας ηλικία, να εξετάσετε όλα όσα σας συνέβησαν τότε. Αφού έχετε αδειάσει όλα σας τα «μπαγκάζια» και τα έχετε κοιτάξει με προσοχή, μπορείτε να ξαναβάλετε μέσα μόνο αυτά που χρειάζεστε.

Αν μεγαλώσατε με ανθρώπους που σας σεβάστηκαν και σας έδειξαν την εκτίμησή τους βλέποντάς σας ως ένα άτομο μοναδικό και σημαντικό, αν σας έδειξαν γνήσια, ανιδιοτελή αγάπη, αν σας έδωσαν άφθονη εποικοδομητική προσοχή και απολαύσατε κατά κύριο λόγο ουσιαστικές και ειλικρινείς σχέσεις με την οικογένειά σας, τότε σίγουρα διαθέτετε ένα μεγάλο οπλοστάσιο που θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε κι εσείς με τη σειρά σας υγιείς και λειτουργικές σχέσεις στη δική σας εστία, με θετικότατα αποτελέσματα στην οικογένεια και την κοινότητα στην οποία ανήκετε. Αν είχατε την τύχη να βιώσετε όλα τα παραπάνω, τότε η άσκηση επανεξέτασης της παιδικής σας ηλικίας δεν θα είναι επώδυνη ή δυσάρεστη.

Αν όμως η παιδική σας ηλικία δεν ήταν έτσι –και αυτό ισχύει για την πλειονότητα των ανθρώπων–, η αναδρομή αυτή μπορεί να σας δημιουργήσει μια συναισθηματική δυσφορία. Ωστόσο πιστεύω πως πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τι είναι αυτό που μας προκαλεί αυτή τη δυσφορία, ώστε να μην την αναπαράγουμε, μεταφέροντάς τη στις επόμενες γενιές. Πολλά απ’ αυτά που κληρονομήσαμε από τους γονείς μας βρίσκονται στη ζωή μας χωρίς να τα συνειδητοποιούμε απόλυτα. Έτσι, όταν αντιδράμε σε κάποια συμπεριφορά του παιδιού μας, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι αν αυτή η αντίδραση έχει άμεση σχέση με το εδώ και τώρα ή αν είναι αποτέλεσμα αναπαραγωγής μιας άλλης κατάστασης που ζήσαμε στο παρελθόν.

Η ακόλουθη ιστορία θα βοηθήσει να εξηγήσω τι εννοώ παραπάνω. Μου την είπε η Τάι, μια τρυφερή μαμά και έμπειρη ψυχοθεραπεύτρια που εκπαιδεύει άλλους ψυχοθεραπευτές. Αναφέρω και τους δύο της ρόλους, για να τονίσω πως ακόμα και οι πιο συνειδητοποιημένοι και καλοπροαίρετοι από εμάς μπορούν εύκολα να γλιστρήσουν ασυναίσθητα πίσω στο παρελθόν και να έχουν μια αντίδραση που είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη δική τους ανάμνηση και όχι με ό,τι συμβαίνει στο παρόν τους. Η ιστορία αφορά ένα περιστατικό στην παιδική χαρά, όταν η κόρη της Τάι, η Έμιλι, που τότε ήταν επτά ετών, άρχισε να φωνάζει στη μαμά της να τη βοηθήσει γιατί είχε κολλήσει σε ένα από εκείνα τα πλέγματα που σκαρφαλώνουν τα παιδάκια.

Της είπα να κατέβει κάτω και όταν μου απάντησε ότι δεν μπορούσε, ένιωσα ξαφνικά έναν παράξενο θυμό. Θεωρούσα ότι η κόρη μου γινόταν επίτηδες απαιτητική, μια και ήμουν σίγουρη ότι μπορούσε θαυμάσια να κατέβει μόνη της χωρίς τη βοήθειά μου. «Κατέβα κάτω αυτή τη στιγμή», της φώναξα αγριεμένη.

Μετά από κάποια ώρα κατάφερε να κατέβει. Ύστερα από λίγο πήγε να μου πιάσει το χέρι, αλλά εγώ ήμουν ακόμα έξαλλη μαζί της και της αρνήθηκα. Το παιδί άρχισε να κλαίει γοερά.

Όταν φτάσαμε στο σπίτι, αρχίσαμε να ετοιμάζουμε μαζί το βραδινό και ηρέμησε, οπότε αποφάσισα να ξεχάσω το περιστατικό σκεπτόμενη ότι «καμιά φορά τα παιδιά είναι σκέτος μπελάς».

Μια εβδομάδα αργότερα πήγαμε στον ζωολογικό κήπο και εκεί υπήρχε ένα ανάλογο πλέγμα. Όταν το είδα, ένιωσα αμέσως ενοχές. Προφανώς, με το που το αντίκρισε, η Έμιλι θυμήθηκε το περιστατικό που είχε προηγηθεί, γιατί με κοίταξε σχεδόν φοβισμένη.

Τη ρώτησα αν ήθελε να ανέβει στο πλέγμα. Αυτή τη φορά, δεν κάθισα στο παγκάκι για να χαζέψω στο κινητό μου, αλλά πήγα κοντά της και στάθηκα κάτω από το πλέγμα παρακολουθώντας τη. Όταν ένιωσε ότι κόλλησε και δεν μπορούσε να κατέβει, άπλωσε τα χεράκια της προς το μέρος μου για να τη βοηθήσω. Η συμπεριφορά μου αυτή τη φορά ήταν πιο θετική. «Βάλε το πόδι σου εκεί και το άλλο εκεί και πιάσου από εκείνο το σημείο. Έτσι θα μπορέσεις να κατέβεις μόνη σου», της είπα. Και φυσικά τα κατάφερε.

Όταν κατέβηκε, με ρώτησε: «Γιατί δεν με βοήθησες έτσι και την προηγούμενη φορά;»

Το σκέφτηκα λοιπόν και της απάντησα: «Όταν ήμουν μικρή, η γιαγιά σου μου συμπεριφερόταν λες και ήμουν πριγκίπισσα και με πήγαινε παντού αγκαλιά. Όταν με άφηνε κάτω, μου φώναζε συνεχώς να προσέχω. Αυτό με έκανε να νιώθω ανίκανη να καταφέρω το οτιδήποτε μόνη μου και ως αποτέλεσμα δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση. Δεν θέλω να συμβεί και σ’ εσένα αυτό, γι’ αυτό και δεν σε βοήθησα όταν μου ζήτησες να σε πάρω αγκαλιά και να σε κατεβάσω. Μου θύμισε τη δική μου εμπειρία όταν ήμουν στην ηλικία σου, γιατί εμένα δεν μου επέτρεπαν να κάνω τίποτα μόνη μου. Θύμωσα πολύ και ξέσπασα πάνω σου, αλλά αυτό δεν ήταν δίκαιο».

Η Έμιλι με κοίταξε και μου είπε: «Α, εγώ νόμιζα ότι δεν σε ένοιαζε».

«Α, όχι», της είπα. «Με ένοιαζε, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα ότι ήμουν θυμωμένη με τη μαμά μου και όχι μαζί σου. Με συγχωρείς».

Όπως και στην περίπτωση της Τάι, πολλές φορές είναι πολύ εύκολο να κάνουμε μια στιγμιαία εκτίμηση της κατάστασης ή να καταλήξουμε σε ένα βιαστικό συμπέρασμα για τις συναισθηματικές μας αντιδράσεις, χωρίς να μας περνάει από το μυαλό ότι αυτές οι αντιδράσεις αφορούν πράγματα που μας συνέβησαν στο παρελθόν και όχι αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.

Αλλά όταν νιώθετε θυμό –ή οποιοδήποτε δυσάρεστο συναίσθημα όπως πικρία, εκνευρισμό, φθόνο, αηδία, πανικό, ένταση, φόβο κ.λπ.– για κάτι που έχει κάνει ή πει το παιδί σας, είναι καλό να το δείτε ως μια προειδοποίηση. Είναι μια ένδειξη πως κάποιο από τα δικά σας κουμπιά έχει πατηθεί και όχι απαραίτητα ότι το παιδί σας κάνει κάτι λάθος.


Το υπέροχο αυτό βιβλίο μπορείτε να βρείτε στα πολυκαταστήματα Public σε Ελλάδα & Κύπρο!

Από το KidsGo, TeensGo και ParentsGo με όλη μας την ΑΓΑΠΗ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here