Float, όταν το «παράξενο» παιδί είναι το δικό σου…

0
1985

Διαφήμιση

«Float«

Ένα συγκινητικό animation της Pixar για την διαφορετικότητα και την αξία της αποδοχής!

Ένα υπέροχο, συγκλονιστικό video animation-ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που ραγίζει καρδιές…

Η ταινία μικρού μήκους «Float» σκηνοθετήθηκε και γράφτηκε από τον Bobby Rubio, ο οποίος εμπνεύστηκε την υπόθεση-ιστορία του βίντεο από τον γιο του που είχε διαγνωστεί με αυτισμό.

Ο ίδιος ο δημιουργός παραδέχεται πως του πήρε αρκετό καιρό να μιλήσει για την ιστορία της οικογένειάς του, αλλά -τελικά- ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί την εμπειρία του.

Μάλιστα ο Bobby Rubio σ’ ένα ντοκιμαντέρ είχε δηλώσει πως «Όταν ο γιος μου διαγνώστηκε για πρώτη φορά, δεν το αντιμετώπισα καλά. Η γυναίκα μου μού είπε, είσαι αφηγητής, ίσως πρέπει να πεις μια ιστορία μέσω ενός κόμικ»… και κάπως έτσι δημιουργήθηκε με πολύ αγάπη αυτό το υπέροχο video animation!!!

Υπόθεση

Η ταινία κινουμένων σχεδίων, ξεκινάει με ένα χαρούμενο πατέρα να παίζει στην αυλή του σπιτιού του με το μικρό παιδί του.

Διαφήμιση

Μπαμπάς και μικρός φαίνεται να απολαμβάνουν το παιχνίδι, όταν ξαφνικά ο μικρούλης αρχίζει να αιωρείται, να πετάει ψηλά… Ο πατέρας, πανικόβλητος, αρπάζει το παιδί και τρέχει μέσα στο σπίτι, προσπαθώντας να προστατεύσει το παιδί του από τα αδιάκριτα βλέμματα των περαστικών και των γειτόνων, που θεωρούν το όλο γεγονός πολύ περίεργο και «λάθος». Τον κρατά μέσα μέσα στο σπίτι και τον κρύβει καθώς μεγαλώνει…

Όταν μια μέρα ο πατέρας αποφασίζει να πάει μια βόλτα με τον γιο του, έχει τον γιο του σε λουρί και με μια ζακέτα φορτωμένη πέτρες προσπαθεί να τον καθηλώσει στο έδαφος, εμποδίζοντας τον να πετάξει και να φανερωθεί η ιδιαιτερότητα του…

Κάποια στιγμή όμως ο μικρός ξεφεύγει της προσοχής του πατέρα του, και αρχίζει να πετά πάνω από τα παιχνίδια μιας παιδικής χαράς όπου παίζουν κι άλλα παιδάκια. Ο μικρός είναι τρισευτυχισμένος και ξετρελαμένος με τα παιδάκια, οι γονείς τους όμως όχι… αρχίζουν να ανησυχούν και να φοβούνται… Αμέσως τότε ο πατέρας αρχίζει να κυνηγά τον γιο του και τελικά καταφέρνει να τον πιάσει…

Τον αρπάζει και, σε μια στιγμή απογοήτευσης, αναφωνεί – στη μοναδική στιγμή του διαλόγου της ταινίας – «Γιατί δεν μπορείς να είσαι κανονικός;»… 

Όταν ο πατέρας συνειδητοποιήσει πόσο πόνεσε τον γιο του αυτή του η αντίδραση, ντρέπεται, και αμέσως παίρνει μια σημαντική απόφαση ζωής. Αποφασίζει αντί να κρύβει και να κρατά πίσω τον γιο του, δεμένο-καθηλωμένο στο έδαφος, στερώντας του τη χαρά του παιχνιδιού και την ευτυχία, μόνο και μόνο για να μην «φοβούνται» οι άλλοι γονείς και κρίνουν παράξενο το παιδί του, αφήνει τον γιο του να πετάξει ελεύθερα, να χαρεί και να παίξει, αδιαφορώντας για την κρίση του κόσμου.

Ο πατέρας επιλέγει την χαρά και την ευτυχία του παιδιού του, αποδέχεται την ιδιαιτερότητα του μικρού, δεν ντρέπεται πια για αυτήν, και είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τον κόσμο!!!

Η ταινία κλείνει με μια αφιέρωση του δημιουργού στον γιο του, Alex:

«Σε ευχαριστώ που με έκανες καλύτερο μπαμπά.
Αφιερωμένο με αγάπη και κατανόηση σε όλες τις οικογένειες με παιδιά που θεωρούνται διαφορετικά».

Το «Float» λοιπόν, στέλνει σε όλους τους γονείς το μήνυμα πως το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά με κάποιες ιδιαιτερότητες, με ειδικές ικανότητες, είναι ΑΓΑΠΗ και αποδοχη!!!

Δείτε αυτό το όμορφο και συγκινητικό video animation και θα καταλάβετε τι εννοούμε!

Με αγάπη από το KidsGo, TeensGo και ParentsGo!!!

Διαβάστε επίσης,

Το παιδί μου είναι «παράξενο»…

Από εκείνα τα παιδιά που αμέσως τα ξεχωρίζεις από την περίεργη συμπεριφορά τους. Από μικρός ήταν μοναχικός και περίεργος. Του άρεσε να μουτζουρώνει το πρόσωπό του με μαρκαδόρους και να κάνει αστεία. Αυτό είναι πολύ χαριτωμένο όταν το παιδί σου είναι 5 ετών, αλλά όταν είναι 9 δεν μπορείς να γελάσεις με αυτό, όταν το κάνει στους συμμαθητές του.

Στα διαλείμματα συνήθιζε να παίζει μόνος του με κάτι πέτρες που μάζευε από το προαύλιο. Τις έβαζε σε έναν κύκλο και πηδούσε μέσα κι έξω από αυτόν όσο κρατούσε το διάλειμμα. Ή έπαιρνε ένα μπλοκ και ζωγράφιζε κύκλους μουρμουρίζοντας. Μόνο κύκλους. Τα άλλα παιδιά τον έβλεπαν και γελούσαν. Τον έδειχναν με το δάχτυλο και τον παρακολουθούσαν από μακριά. Δεν πήγαιναν κοντά του.

Ο γιος μου δεν βίωνε εκφοβισμό. Βίωνε την αδιαφορία των άλλων. Βίωνε μια κοινωνική απόρριψη προς κάθε τι που είναι διαφορετικό, που δεν κολλάει με τις νόρμες.

Ο γιος μου ήταν και είναι ευαίσθητος, γλυκός και τρυφερός. Δεν του άρεσε ο «πόλεμος» στα διαλείμματα, οι φωνές και τα τρεχαλητά. Προτιμούσε να κάθεται μόνος του χωρίς να ενοχλεί κανέναν, βυθισμένος στις σκέψεις του. Στα μαθήματά του τα πήγαινε περίφημα, απλά δεν συμμετείχε ιδιαίτερα στην τάξη. Όταν όμως ο δάσκαλος των ρωτούσε, απαντούσε σε όλα σωστά. Αυτό ήξερα.

otan-to-paraxeno-paidi-ine-diko-sou-icon2

Κάθε φορά που τον έβλεπα, πονούσα και μου ξυπνούσαν οι αναμνήσεις, από τα δικά μου σχολικά χρόνια.

Έβλεπα από νωρίς τα σημάδια, αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Ο γιος μου ήταν «παράξενος», ακριβώς όπως εγώ. Για μένα όλα πήγαιναν καλά, μέχρι την Δευτέρα δημοτικού. Από την Τρίτη και μετά, τα δημοφιλή παιδιά με φώναζαν χαζή και παράξενη. Κορόιδευαν ακόμα και το όνομά μου. Κάθε πάρτι παρέμενε μυστικό για μένα, δεν με καλούσαν ποτέ. Ήμουν απομονωμένη. Μόνη. Και όταν τόλμησα να παραπονεθώ, να τους ρωτήσω γιατί με αποφεύγουν, μου απάντησαν σαν να απευθύνονταν στο πιο γελοίο άτομο του κόσμου. Γιατί έτσι με έβλεπαν.

Η ρετσινιά της παράξενης δεν έφυγε ποτέ από πάνω μου. Τα κορίτσια δεν με έκαναν παρέα. Τα αγόρια με φώναζαν «μπάζο». Κάποιος έγραψε «ΗΛΙΘΙΑ» στο θρανίο μου. Στο Λύκειο είχα διατροφικές διαταραχές… Ορκίστηκα πως όταν τελειώσω, θα έφευγα όσο πιο μακριά μπορούσα.

Είκοσι χρόνια μετά, τα σημάδια έχουν ξεθωριάσει. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να κάνει το παιδί μου να νιώσει, όπως ένιωσα εγώ. Αυτό το πολύτιμο πλάσμα δεν θα γινόταν ποτέ ο «παράξενος». Κανείς δεν θα τον ωθούσε στην κατάθλιψη. Θα ήταν χαρούμενος. Θα είχε φίλους. Πάρτι. Θα είχε όλα τα καλά της παιδικής ηλικίας.

Την παιδική ηλικία που δεν είχα εγώ.

Επιστράτευσα τα πάντα για να ενισχύσω την ευτυχία και την αυτοπεποίθησή του. Μείναμε μακριά από βίαια παιδιά. Τον περικλείσαμε με αγάπη. Ήταν πάντα καλοδεχούμενος στο κρεβάτι μας. Τον αγκάλιαζα με στοργή, όταν είχε ξεσπάσματα. Διαβάσαμε έρευνες. Αγωνιζόμασταν για την προσπάθεια κι όχι για τη νίκη. Όλα αυτά έπεισαν τον μικρό ότι ήταν δυνατός, ικανός και ασφαλής ως ένα σημείο. Όμως αυτά δεν ήταν αρκετά.

Η πρώτη «σοβαρή» απόρριψη που βίωσε ο γιος μου έγινε σε ένα πάρτι. Τον κορόιδεψαν για το παντελόνι του, για τις γκριμάτσες που έκανε, που σιγοτραγουδούσε. Τότε εκείνος, δεν άντεξε και άρχισε να κλαίει. Όχι για την κοροϊδία, αλλά γιατί είχε ανάγκη από έναν φίλο.

Τώρα πηγαίνει πια στο γυμνάσιο και παραμένει το «παράξενο» παιδί της τάξης. Δεν μουτζουρώνεται πια, αλλά είναι απόμακρος. Οι καθηγητές λένε ότι έχει κοφτερό «μυαλό» και θα διαπρέψει στα μαθηματικά. Αυτό δεν μπορεί να με κάνει να χαρώ. Το να γίνει επιστήμονας είναι καλό για την καριέρα του, για τη ζωή του, αλλά δεν θα του εξασφαλίσει την ευτυχία.

Ακόμη ανησυχώ ότι ο γιος μου θα γίνει θύμα. Ότι θα υποφέρει όσα υπέφερα εγώ. Όμως δεν μπορώ να τον κρατήσω ασφαλή για πάντα, μόνο να τον βοηθήσω, να τον ενθαρρύνω, να τον φέρνω σε επαφή με καλούς ανθρώπους. Μπορώ να συνεχίσω να τον εφοδιάζω με αυτοπεποίθηση και να είμαι δίπλα του.

Και το κυριότερο, μπορώ να τον αγαπώ.
Γράφει η Λίνα

Πηγή: www.themamagers.gr
themamagers site-logo

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here